Το παρόν και το μέλλον των ανθρωπιστικών σπουδών στο πανεπιστήμιο καθορίζεται από τις πιέσεις που ασκούνται από δύο διαφορετικές αλλά αλληλένδετες κατευθύνσεις. Η πρώτη πίεση αφορά τη σχέση των ανθρωπιστικών επιστημών με τη λεγόμενη «αγορά εργασίας». Για δεκαετίες οι ανθρωπιστικές επιστήμες στην Ελλάδα ήταν επικαθορισμένες από την αγορά εργασίας, δηλαδή τις ανάγκες της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Τις τελευταίες δεκαετίες η πλήρης αποσύνδεση των ανθρωπιστικών επιστημών από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, έχει δημιουργήσει την κοινωνική πίεση για να προσαρμοστούν τα προγράμματα σπουδών των τμημάτων που θεραπεύουν τις ανθρωπιστικές επιστήμες στις απροσδιόριστες ανάγκες μιας ασαφούς αγοράς εργασίας.
6.11.10
Ημερίδα 13/11 - Έφη Γαζή (Περίληψη)
Η μεταπολεμική περίοδος, αλλά ειδικά οι δεκαετίες από το 1960 και εξής, συνέβαλαν στον αναπροσανατολισμό των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών προς νέα κριτικά εγχειρήματα που τις απομάκρυναν από το παλαιότερο «ανθρωπιστικό παράδειγμα» του 19ου αιώνα αλλά και ανέδειξαν νέους χώρους διεπιστημονικότητας τόσο μεταξύ τους όσο και με άλλες επιστημονικές πειθαρχίες και πεδία σκέψης. Παράλληλα, η έκρηξη του μαζικού πανεπιστημίου κατά τις τελευταίες δεκαετίες μετέβαλε το εκπαιδευτικό αλλά και το ερευνητικό τοπίο εντός του οποίου αναπτύσσεται το επιστημονικό έργο, ενώ επαναπροσδιόρισε τις συστοιχήσεις ή μη με την «αγορά εργασίας».
Ημερίδα 13/11 - Αντώνης Λιάκος (Περίληψη)
Πρώτο σημείο. Η κρίση στις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι η αντιμετώπιση της εκπαίδευσης και γενικότερα της γνώσης άλλαξε παράδειγμα. Θα αναφερθώ στην έννοια της «κοινωνίας της γνώσης», στα συμφαζόμενα και στα συνεπαγόμενά της για τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες. Από την άλλη πλευρά οι επιστήμες αυτές, επίσης άλλαξαν παράδειγμα, η έννοια του ανθρωπισμού και κατά συνέπεια των ανθρωπιστικών επιστημών δέχτηκε μεγάλη κριτική (cultural studies, feminism, post-stracturalism, post-colonialism), αλλά οι επιστήμες αυτές δεν βρήκαν ένα νέο ρόλο. Λειτούργησαν δηλαδή μέσα σε ένα πολιτισμικά «κινηματικό» πλαίσιο, και λειτούργησαν όσο αυτό το πλαίσιο μπορούσε να υπάρχει. Έμειναν όμως χωρίς επαρκή λόγο και εκκρεμείς στη νέα εποχή η οποία θεωρεί ότι η γνώση αποτελεί ένα οικονομικό μέγεθος το οποίο δημιουργεί πλούτο και ανάπτυξη, και το οποίο, όπως όλα τα οικονομικά μεγέθη, γίνεται αντικείμενο ρύθμισης από την αγορά. Ποιές στρατηγικές πρέπει να χρησιμοποιήσουμε;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)